انواع کم توانی ذهنی
با توجه به بهره هوشی مختلف در کودکان دارای کم توانی ذهنی، آن ها را برای تشخیص و درمان موثرتر در دستههای مختلفی قرار میدهند.
کم توانی ذهنی از طریق سنجش هوش به وسیله تستهای مختلف توسط روانشناس متخصص کودک قابل تشخیص است.
درجات کم توانی ذهنی
عقبماندگی ذهنی، درجات مختلفی دارد که در زیر به طور مختصر به آن اشاره می کنیم.
عقب ماندگی ذهنی خفیف
افراد دچار نوع خفیف این عارضه، دارای هوشبهر (بهره یا ضریب هوشی) ۵۰ تا ۷۰ هستند.
این افراد میتوانند آموزش دوره ابتدایی را به سختی به پایان ببرند و امور اولیه زندگی خود را انجام دهند اما محتاج سرپرستی دیگران هستند.
عقب ماندگی متوسط ذهنی
افرادی عقبماندگی متوسط ذهنی دارند و بهره هوش آن ها از ۳۰ تا ۵۰ است.
این گروه قادر به آموزش رسمی دبستانی نیستند و فقط میتوانند برخی مهارتهای تربیتی مانند خوردن غذا و پوشیدن لباس را بیاموزند و محتاج به سرپرستی کامل هستند.
عقب ماندگی شدید ذهنی
افرادی که بهره هوشی آن ها کمتر از ۳۰ است، در این دسته قرا می گیرند.
این افراد نیاز به مراقبت موسسهای دارند و نه آموزشپذیر هستند و نه تربیتپذیر.
افراد با بهره هوشی مرزی
بهره هوشی افرادی که بین ۷۰ تا ۹۰ است، در دسته هوش مرزی قرار دارند.
این افراد از نظر ظاهری مانند بقیه مردماند اما در کلاسهای درس بهعنوان شاگردان تنبل که قادر به فهم درس نیستند، مورد توهین قرار میگیرند.
این افراد در عرصه اجتماع قادر به رقابت با افراد طبیعی نیستند و بهعنوان افراد سادهلوح مورد سوءاستفاده دیگران قرار میگیرند.
افراد با بهره هوشی ۹۰ تا ۱۱۰
هوش بهر طبیعی از ۹۰ تا ۱۱۰ است و افراد دارای این بهره هوشی می توانند تحصیلات دوره دبستان و دبیرستان را پشت سر بگذارند و گاهی نیز در صورت وجود شرایط مساعد، وارد دانشگاه شوند و مانند مردم عادی بنیان جامعه را تشکیل دهند.
افراد با بهره هوشی ۱۱۰ به بالا
افرادی که میزان هوش بهر آن ها از ۱۱۰ به بالا باشد، به ترتیب افراد «نخبه»، «برجسته»، «هوشمند یا نابغه» برحسب افزایش میزان هوش بهر طبقه بندی می شوند.
افراد با بهره هوشی زیر ۷۰
کسانی که دچار عقب ماندگی با درجه هوشی کمتر از ۷۰ هستند، معمولا نمی توانند ازدواج کنند زیرا هم خانواده متوجه وجود اشکالات جدی در آن هاست و هم شریک آینده زندگی شان با دیدن شرایط فرد، تمایلی به ازدواج با آن ها نخواهد داشت.
